Tag Archives: trainingsrit

Sporten voor Eskimo’s

Sporten voor Eskimo’s

Na mijn fietsvakantie (lees: niet fietsen in de kerstvakantie) was het tijd om weer aan de slag te gaan. Ik weet het, september lijkt nog zó ver weg, maar ik ben als de dood dat ik weer net zoveel moet opbouwen als afgelopen jaar. Natuurlijk start ik nu niet bij -10 qua condite, ik geef mezelf een 7,5 en dat wil ik zou houden. Hardlopen heb ik trouwens wel gedaan in de vakantie en niet te zuinig ook: ik liep de Urban Trail in Sluis. Geheel tegen mijn principes, zo’n evenement of wedstrijd hardlopen, jakkes! Maar uitgedaagd door Duchenne Heroes-collega Frank Faes en misschien nog een donatie voor het Blubberteam in het verschiet ging ik toch overstag. Je moet alles eens meegemaakt hebben, toch? Dus bouwde ik mijn 5,5 km per keer in een kleine 2 weken op naar 10km in één keer en slot van het liedje bleken het er in Sluis nog eens 11 te zijn ook. Dus. Zoals ik mijn vriendin al appte: ik hoef mezelf niets meer te bewijzen qua lopen. Het was ver, koud (3e kerstdag, dus sneeuw en koude wind) en het is me gelukt. Punt.

Maar goed, deze week. Ik begon, zoals gebruikelijk, op maandagochtend na m’n halfuurtje leesmoederen met een rondje hardlopen van 5km. Het was redelijk windstil, wel glad én koud, dat voelde ik voor het eersta aan mijn longen. Maar het liep verder heerlijk. Mijn rondje was de lus aan de Boudeloodijk.
Dinsdag vertrok ik in de loop van de ochtend maar weer eens op m’n liefste fietsje. Ik had 42km in de Mio staan, maar ben bij 23km gestrand. Mán wat was het koud! Ik was toch echt goed aangekleed: ondershirt met lange mouwen, winterfietsshirt, windjack, col, oorband, fietsbroek met fleece aan de binnenkant, 2 paar sokken en 2 paar handschoenen. Het zweet brak me binnen al uit toen ik mijn veters nog moest strikken, maar buiten was het andere koek. Ik was net zo’n Eskimo op de fiets, het enige wat miste was een husky die mijn fiets trok :D. Sjonge, echt waterkoud, ik voelde dat ik warm was, maar heel snel afkoelde. Mijn gemiddelde hartslag lag dik een uur net in mijn D3-zone. Ik had het zó koud en was bang om nog af te koelen dat is als een dulle gefietst heb. Toen ik bij de Vêêk-‘oek weer terug over de zeedijk kwam, zag ik de toren van Lamswaarde en kon ik maar aan één ding denken: n-n-n-naar h-h-h-huis! Dus dat heb ik dan ook gedaan en de warme douche was zálig, al duurde het nog wel even eer ik het écht warm had!

Dus wat ik me nou afvraag, hoe kleden jullie je op de kou van buiten en de warmte van jezelf tijdens het sporten? Ik vind het maar lastig!

Share

We gaan d’r nu écht aan beginnen

We gaan d’r nu écht aan beginnen
We gaan d’r nu écht aan beginnen

In maart was ik al een keer bij Prosano voor een sportmedisch onderzoek. Met die resultaten zijn Michel en Lorenzo van Sportfit aan de slag gegaan om een goed trainingsschema voor ons te maken. Voor we uitleg kregen had ik al een keer gespiekt wat er in stond, maar dat was nog abracadabra voor mij: D1, D2, D3??? Géén idee…

Maar na de uitleg afgelopen dinsdag is het allemaal helder: het zijn hartslagzones waarin we moeten trainen. Aha! En dan bijhouden in een online dagboek, zodat ze mee kunnen kijken en indien nodig bij kunnen sturen. Superfijn dat ze dat voor ons doen. Heb je toch veel minder het gevoel als een kip zonder kop maar wat te doen.
En zo bleek dat ik heel goed aanvoelde tot hoever mijn lichaam kon gaan. Toen ik twee weken geleden in Italië zo lang bergop moest fietsen, was ik er al heel snel achter dat mijn hartslag niet verder dan 163-164 mocht gaan om het vol te houden. En het blijkt inderdaad dat ik boven die hartslag ga verzuren. Netjes naar mijn lichaam luisteren dus.
Naast het fietsen doe ik aan yoga en hardlopen, met 2x per week een dag rust. Dat moet ook anders, er moet minimaal 1x per week 2 aaneengesloten dagen rust in het schema zitten. Dus vanaf nu op vrijdag hardlopen, in plaats van maandag. Mijn weekoverzicht ziet er dan zo uit: zondag en maandag rust, dinsdag biken, woensdag yoga, donderdag biken, vrijdag hardlopen en zaterdag biken.

5 van de 7 dagen actief, als je me dat een jaar geleden gezegd had, had ik je heel hard uitgelachen, maar nu is het gewoon mijn wekelijkse schema. Een mens kan veranderen…

Dinsdagavond en deze ochtend netjes geprobeerd te doen wat er in het schema stond: afwisselend in D1 en D2 rijden. Valt nog niet mee, moet ik bekennen. Ik heb toch vaak de neiging een een tandje bij te doen, maar dan gaat m’n hartslag omhoog en dat is dan niet de bedoeling. Dus regelmatig inhouden en dan zakt m’n hartslag weer zo dat ik weer een tikkie bij moet doen. Lastig om te doseren en het een beetje constant te houden, zeg. Dat is echt wel een leerpuntje, ben ik na twee keer op die manier trainen achter.

Komend weekend gaan we met een deel Blubber en aanhang (Blubber en spetters, zeg maar 😉 ) naar de Brabantse Wal. Heb ik zin in, weer iets anders dan het eeuwig vlakke Zeeuws-Vlaamse. Kunnen we een beetje techniek én conditie trainen.

Share

Maidentrip naar de Ardennen

Maidentrip naar de Ardennen
Maidentrip naar de Ardennen

Gisteren vertrokken we met Blubberen4Brett en aanhang naar Theux in de Ardennen. Ideetje van Wendy om de blauwe route daar te rijden en eigenlijk moesten we er gewoon maar eens aan beginnen: het echte werk. Ik was er de hele week al wat zenuwachtig van. Tachtig-tachtig vragen aan Stefan gesteld: van ‘Wat moet ik onderweg eten?’ tot ‘Ben ik achteraf niet te moe om terug te rijden?’ tot ‘Denk jij dat ik het kan?’. De antwoorden op deze vragen waren: ‘Vooraf goed boterhammen eten, onderweg elk uur een reepje, energiedrank en eiwitshake en boterhammen achteraf’, ‘Vast niet, en anders vraag je het aan Duco’ en ‘Ja, dat kan jij, maar ik zeg niet dat het makkelijk is…’
Affijn zaterdagmorgen om 8:00 bij Duco op den dijk om hem en zijn fiets op te halen. Onze fietsen pasten niet zo handig op de drager, zadels moesten lager. Hmmm, vind ik nix. Het stond goed en daarna moet je het nog maar zien. Toe de tassen erbij, Duco ingestapt en weg waren we. Op Tromp afgesproken met Patricia, Femke en Patrick en Wendy, Bart en een vriend van hen en Darlien, Davy en Jordy. Heel het stel compleet? Dan op naar Theux!

We vertrokken vanaf Château de Franchimont in Theux. Een middeleeuwse kasteel ruïne. Het begon al goed: een stevige afdaling op rotsen. Patricia en Femke lieten goed horen dat ze erbij waren: píepende remmen :). Daarna kwam een stevige beklimming. Halverwege van m’n fiets gevallen omdat ik per ongeluk links ingeklikt zat. Dat inklikken vind ik nog niets op het onverharde en het bleek wel weer waarom… Alleen rijdbare schade aan mezelf overgehouden (flinke blauwe bult op m’n linkerbovenbeen, geschaafde linker elleboog, iets pijnlijke enkel en her en der wat gewone blauwe plekken), niets met ‘t fietsken aan de hand. Opstappen en weer verder!
Na die eerste klim reden we meteen verkeerd, niet goed opgelet. We gingen rechts waar we links hadden moeten gaan, eigenlijk reden we een beetje blind achter wat onbekenden aan, maar die reden blijkbaar een andere route. Ik had de route in m’n Mio gezet, dus die begon na een poosje piepend te protesteren dat we niet goed reden. De aanwijzingen terug naar de route gevolgd en jawel: we werden teruggestuurd naar het begin van die eerste klim. Nog een keer en dit keer zonder vallen. Daarna de route wel goed vervolgd en een stevige klim naar boven. We moesten allemaal afstappen om boven te geraken, de een wat eerder dan de ander. Toen we daar boven waren hadden we wel een eetpauze verdiend. M’n chocoreepje van Born smaakte prima. M’n drinken was wat minder: ik had een proefzakje van één of ander isotoon drankje in een flesje water gegooid en het zal vast werken, maar ik vond het naar ORS smaken, veel te zout. Ik merkte wel meteen dat maar één bidon water mee kunnen nemen te weinig is. Het flesje water in de zakjes op m’n rug ging prima mee, maar ideaal is anders.
Ik had vooraf het hoogteprofiel bekeken en wist dat we de hoogste klimmen gehad hadden, dat gaf moed. Wil natuurlijk niet zeggen dat de rest maar berg af was. Er was uitdaging en afwisseling genoeg: single trails langs slootjes, zandweggetjes tussen weilanden en enorme blubberzooi in het bos. Volgens Duco was het nog te slecht om met de tractor in te rijden en daar moest ik hem wel gelijk in geven. Het was niet te fietsen en dan moet je dus door die blubberzooi gaan lopen, grrmmmblll… Ook daarna hadden we weer een verdiende pauze, even uitpuffen. Dan verder tussen weitjes en andere paadjes. Ondertussen wisten we dat Wendy en haar mannen voor ons fietsten en ze belde ons op: draai om nu het nog kan want van de 11 fietsen in onze groep hebben er 9(!!!) een lekke band door het meidoornsnoeisel. Toen waren we net Darlien haar voorband aan het verwisselen omdat zij al prijs had, dus zijn we maar omgekeerd. De Mio ingesteld om terug naar het Château te fietsen en ook dat was een mooi ritje. Kortste weg en voorkeur voor onverhard, dus nog prachtige klimmetjes en zalige afdalingen gehad. Dat afdalen vond ik best spannend met stukken: door de grote stenen op de paadjes schud je zo erg dat je zelfs niet meer scherp kan zien. Best link als je met een rotvaart naar beneden komt… M’n handen deden ook zeer van het remmen op de stukken die ik eng vond.

Al met al hadden we 34 kilometer gereden en 903 hoogtemeters gehad en was ik eigenlijk wel trots op mezelf én de anderen. Hebben we toch maar mooi gedaan.
En waar ik me dan nog het meest over verbaas: ik vond het echt zó gaaf!!! Dit wil ik nog veel meer 😀 Zowiezo vond ik een bewegwijzerde route wel fijner fietsen dan een toertocht, veel minder drukte om je heen en dat beviel me wel.
Dan naar een cafééken gereden, lekker wat gedronken, gedouchet bij camping Spa d’Or (staan we over 2 weken ook een nachtje met de MTB-clinic die ik met Patricia en Femke ga doen én natuurlijk overnachtingsplaats in september met Duchenne Heroes!) en dan onderweg in een chauffeurscafé (Patrick wees de weg, haha) een zalige biefstuk met peperroomsaus op. Sjonge, smaakte dat even! En die frietjes, oh, mjam-mjam!

Nu aftellen naar de MTB-clinic op 12 april, want ik kan nog wel wat tips en trucs gebruiken.

Share

40 kilometer gefietst!

40 kilometer gefietst!
40 kilometer gefietst!

En in één keer dan ook nog, hè? 40,1km op 2:05, met best pittig tegenwind op de stukken richting Terneuzen. Supertrots op mezelf, al heb ik het wel een beetje te danken aan een weigerende MTB-app. Die gaf nl. niets aan, en registreerde fout, dus ben ik maar blijven fietsen 🙂 Via Pauluspolder langs Vogelwaarde, richting Koning Willem III, Zaamslagveer, Reuzenhoek, Eendragt en dan langs de zoute kant van het water terug tot aan de Perk. Wat is dat een mooi fietsen zeg, zeker als je wind in de rug hebt… Al die vogels, de Schelde, de boten, práchtig! Via de Perk over Kloosterzande, Lange Nieuwstraat en toen was ik weer moe maar voldaan terug thuis.
Ik vind het echt wel genieten, deze ritjes. Ze voelen een beetje als op zondagmiddag met mijn vader door de polder cruisen, toen we nog klein waren. Toen wel met de auto, maar het tempo verschilt volgens mij niet veel, haha. Volgens mij reden we ook vaak deze stukjes, want ik herkende veel en ook wist ik de verhalen nog die mijn vader erbij vertelt. Grappig dat die zo goed ingebakken zijn. Zal wel aan de gedeelde voorliefde voor (plaatstelijke) geschiedenis liggen.

Mijn fiets ziet er trouwens uit alsof ik die 40km in de bossen geblubberd heb. ‘t Is te merken dat het oogsttijd is voor de boeren, slik all over de place. Maar goed, dat ziet er dan weer wel stoer uit als je thuiskomt, toch? Moet ik alleen m’n fiets weer poetsen, naja.

Komende zaterdag gaan we met een stukje Blubber al eens een MTB-tocht doen. Ergens achter Gent, 25km, ik twijfelde een beetje of ik dat wel kon. Maar Darlien vroeg zich af wat dan het verschil was tussen dit weekend de 25km of over 2 weken die rondom Hulst. Tja, dat wist ik ook niet goed. Over de weg haalde ik al dik 30 en vandaag dus 40. Dan moet die 25 door heb bos, met tussenstop zelfs, toch goed te doen zijn. Ben benieuwd, spannend, zo’n échte bostocht! Wendy, Femke en ik zullen eens zien hoe dat gaat 🙂

Wil je mij en mijn team’Blubberen 4 Brett’ sponsoren in Duchenne Heroes 2014? Klik dan hier http://2014.duchenneheroes.nl/PersonalPage.aspx?teamId=30
Alvast heel erg bedankt namens ons team en alle jongens met Duchenne!

Share

Dropping

Dropping

Met mijn richtingsgevoel is het soms net een dropping die ik met mezelf doe. Fiets ik weer ergens en denk ik ‘Hé, dat ken ik hier! Hier woont Alfred!’ Dat had ik dus vandaag, fiets ik ineens voorbij de Louisastraat en heb ik geen idee hoe ik daar nou gekomen ben *proest*. Naja, als je maar leut hebt, toch?
Via ‘t Lammeken naar de Polvisstraat gereden, maar daar ergens is mijn app-je me even kwijt geraakt, gek… Via de Zoutestraat naar de Liniedijk, lekker ff crossen. Dan niet het 2e stuk op maar rechtsaf geslagen richting, tja, riching ‘geen idéé’ :D. Ingehaald door een jong gastje, da’s niet grappig, maar ja, die had niet alles gegeven op de Liniedijk, dus die had vast nog wat over. Weer rechts, weer rechts en voilà: de boerderij van Alfred Kerckhaert. Ah, ben ik híer?! Zandberg, Langendam en weer lekker richting ‘t Eilig Land gekoerst met de wind in de rug.

22,7km (maar dat is dus meer, app klopte niet)
Gem. snelheid: 23,3km/u
Max. snelheid: 31,4km/u

Wil je mij en mijn team’Blubberen 4 Brett’ sponsoren in Duchenne Heroes 2014? Klik dan hier http://2014.duchenneheroes.nl/PersonalPage.aspx?teamId=30
Alvast heel erg bedankt namens ons team en alle jongens met Duchenne!

Share

Gimme more!

Gimme more!
Gimme more!

Vandaag was het weer fietsdag en eigenlijk wilde ik wel weer naar de bossen. En volgens mijn grote coach Stefan moet ik grenzen verleggen en omdat ik nog geen stijve spieren van het fietsen gehad heb, wordt dat wel eens tijd zegt hij. Ik dacht juist dat ik met beleid aan het opbouwen was, maar goed… Of ik het zou kunnen een kilometer of 30 te rijden? Dan kan ik met niet laten kennen, toch?
Dus via de Liniedijk naar de Clingse bossen. Van te voren even gekeken en als je rechtdoor rijd kan je écht niet verdwalen, kom je altijd op een doorgaande weg uit, dus durfde ik wel. Eerst met felle tegenwind naar de Liniedijk. Ik hou me dan maar voor dat tegenwind oefenen is om te klimmen (aldus Blubbercollega Wendy en die had het van fietsfysio Michel, dus zal vast iets in zitten). Met toch wel al vermoeide benen de Liniedijk op bij Langendam, hoppetee! Oversteken en verder de Liniedijk afcrossen. Dat blijft geweldig, naar beneden, versnelling opschakelen, flink vaart maken, op het juiste moment terug schakelen en terug naarboven trappen, whiejjjj! Na de Liniedijk waren mijn beentjes echt moe, pfff! Gek genoeg herstel je best snel, als je dat bij het lopen hebt, kom je daar nauwelijks uit, maar tegen dat ik voorbij de Groote Kreek was, zat ik weer lekker op speed en ging ik bij Najade de Clingse bossen in. Eenmaal daar aan het rijden heb ik niet eens meer geprobeerd richtingsgevoel te houden, en ben ik lekker gaan crossen. Op den duur kwam ik stukken tegen waar we vorige week ook gereden hadden en uiteindelijk kwam ik keurig netjes weer bij Najade uit! Wonderen zijn de wereld nog niet uit en ik vond dat ik wel even een peperkoekje verdient had omdat ik niet verdwaald was :D. Dan weer terug de Liniedijk over en met zalige meewind weer naar huis. Lekker fietsen op het grootste blad, lekker vaart maken en voldaan thuis. Met maar liefst dik 31km op de teller. En ja, de beentjes wisten dat ik iets gedaan had, trap op is echt niet grappig vandaag…

31,3km
Gem. snelheid: 17,8km/u
Max. snelheid: 30,5km/u

Wil je mij en mijn team’Blubberen 4 Brett’ sponsoren in Duchenne Heroes 2014? Klik dan hier http://2014.duchenneheroes.nl/PersonalPage.aspx?teamId=30
Alvast heel erg bedankt namens ons team en alle jongens met Duchenne!

Share