Tag Archives: Spa d’Or

Duchenne Heroes, dag 3

Duchenne Heroes, dag 3

Hoog, Lonny, kijk omhoog, Lonny

Hoog, Lonny, kijk omhoog, Lonny
Hoog, Lonny, kijk omhoog, Lonny

Theux was een paar weken geleden echt te gek, maar ik merkte dat er aan mijn techniek nog wel wat geschaafd kon worden. Vallen, met veel moeite naar boven en er toch niet geraken, zo schudden met het afdalen dat ik niet eens steady beeld had. Na wat zoeken op internet vond ik de MTB-school van Rob Akkermans. Zag er goed uit, vertrekt vanaf Camping Spa d’Or, waar met met Duchenne Heroes ook een nacht staan, dus trainen in het gebied waar we in september ook fietsen, top!
Wat heen en weer gemaild met de Blubbermeiden, Datumprikker er tegen aan gegooid en gister werden Femke, Patricia en ik in Spa verwacht. Spannend!
We vertrokken de avond van tevoren, zodat we die zaterdag fris en fruitig aanwezig zouden zijn. Toevallig viel het samen met een info-avond van Athlete Support-sportvoeding, dus eerst daarnaar toe en tegen negen uur richting Spa vertrokken. Jammer dat ik de presentatie enzo niet helemaal mee kon maken, maar gelukkig was manlief er ook en die heeft natuurlijk aantekeningen gemaakt ;).

Aan gekomen op de camping lag de sleutel voor ons klaar. Snel de bus uitgeladen en bedje opgezocht. We hadden ergens gelezen dat het in de Ardennen soms kouder kon zijn dan ‘in de rest van het land’ en sjonge, dat was niet gelogen. Ik had een slaapzak bij en was blij dat er nog een extra dekbed lag, zó kouddd!!! We hadden echt het gevoel dat we in de koelkast geslapen hadden de andere dag. Toen we buiten keken zagen we inderdaad dat de ruiten van de bus aangevroren waren, brrr! Nog nooit waren we zo snel aangekleed en wat was ik blij dat ik arm- en beenstukken bij had!

Tegen 9:00 zaten we aan het ontbijt in het restaurant van Spa d’Or en konden we met onze instructeurs, Rob en John, en medecursisten, Sven en Marieke, kennismaken. Aftasten wat onze doelen waren, hoelang we al biketen (ja, mountainbikers biken, die fietsen niet) en wat we zo ongeveer verwachtten van de trainingsdag.
Ontbijtje op en tijd om op de bike te springen. Toen we vlak bij een bos waren begon de training door te laten zien hoe we kléine rondjes fietsten, langzaam, zonder af te stappen. Dat viel nog niet mee en ik merkte we dat linksom fietsen makkelijker voor me is dan rechtsom fietsen. Dus toen oefenen om langzaam rondjes te fietsen zonder afstappen en met de trucs en tips ging dat al stukken beter. Toen het bos in, oefenen met berg-op en berg-af rijden, echt heel veel geleerd, allemaal superpraktisch.

Afijn om een lang verhaal kort te maken, wat ik geleerd heb deze dag:

  • Veel verder vooruit kijken. Da’s wel een dingetje voor me, had meteen een déjà-vu van autorijles, haha! Maar het helpt me enorm, ik kom dan wél over boomwortels heen en ook boven
  • Hoe je je het handigst je gewicht verdeelt als naar boven gaat of berg-af gaat. Zo werk ik mezelf niet meer zo tegen 😀
  • En ook dat ik flat pedals wil. Ik ben he-le-maal klaar met die k*t-klikkers en toen ik zag dat de instructeurs daar ook niet mee reden, wilde ik daar meer over weten. Ik wil op het onverharde niet ingeklikt rijden. Echt zowat alle valpartijen (behalve mijn koprol) kwamen omdat ik toch ingeklikt was en mezelf niet op m’n benen kon opvangen omdat ik vast zat in de klikker. Ik merkte tijdens de training dat het kijken en stressen of ik nou toch niet ingeklikt zat me behoorlijk belemmerde en ik me er niet zeker bij voelde. Dus de klikkers gaan eraf, er gaan flat pedals op  en de klikschoenen gooi ik wel op Marktplaats. En dag-ee!
  • Oh ja, wielrenners zijn géén mountainbikers en ikke wel, dus selectief met hun tips omgaan (zie klikpedalen).

Al met al voel ik me veel zekerder op mijn bike en dat is waar ik voor kwam. Ik klim verder, daal beter af, kan opstappen bij het klimmen als ik al een keer afgestapt ben, en nog veel meer kleine dingen, die het fietsen weer een stuk grootser maken, super!!! Zo blij dat ik de training daar gedaan heb…

13823368173_08aca86d07_b 13823349535_3318abd373_b 13823841754_8c16327227_b 13823814214_b886845e75_b 13823811254_5a9dcbc0b2_b 13823767834_0df56c7ffe_b 13823764924_9586f4bf16_b 13823722244_4b099b5484_b 13823718724_292c31422e_b 13823505183_90d09475ca_b 13823467795_9d0f5db3fe_b 13823465013_5399afcd8d_b 13823446415_c7ae170f2f_b 13823372103_23f6b0e134_b 13823764924_9586f4bf16_b

Share

Maidentrip naar de Ardennen

Maidentrip naar de Ardennen
Maidentrip naar de Ardennen

Gisteren vertrokken we met Blubberen4Brett en aanhang naar Theux in de Ardennen. Ideetje van Wendy om de blauwe route daar te rijden en eigenlijk moesten we er gewoon maar eens aan beginnen: het echte werk. Ik was er de hele week al wat zenuwachtig van. Tachtig-tachtig vragen aan Stefan gesteld: van ‘Wat moet ik onderweg eten?’ tot ‘Ben ik achteraf niet te moe om terug te rijden?’ tot ‘Denk jij dat ik het kan?’. De antwoorden op deze vragen waren: ‘Vooraf goed boterhammen eten, onderweg elk uur een reepje, energiedrank en eiwitshake en boterhammen achteraf’, ‘Vast niet, en anders vraag je het aan Duco’ en ‘Ja, dat kan jij, maar ik zeg niet dat het makkelijk is…’
Affijn zaterdagmorgen om 8:00 bij Duco op den dijk om hem en zijn fiets op te halen. Onze fietsen pasten niet zo handig op de drager, zadels moesten lager. Hmmm, vind ik nix. Het stond goed en daarna moet je het nog maar zien. Toe de tassen erbij, Duco ingestapt en weg waren we. Op Tromp afgesproken met Patricia, Femke en Patrick en Wendy, Bart en een vriend van hen en Darlien, Davy en Jordy. Heel het stel compleet? Dan op naar Theux!

We vertrokken vanaf Château de Franchimont in Theux. Een middeleeuwse kasteel ruïne. Het begon al goed: een stevige afdaling op rotsen. Patricia en Femke lieten goed horen dat ze erbij waren: píepende remmen :). Daarna kwam een stevige beklimming. Halverwege van m’n fiets gevallen omdat ik per ongeluk links ingeklikt zat. Dat inklikken vind ik nog niets op het onverharde en het bleek wel weer waarom… Alleen rijdbare schade aan mezelf overgehouden (flinke blauwe bult op m’n linkerbovenbeen, geschaafde linker elleboog, iets pijnlijke enkel en her en der wat gewone blauwe plekken), niets met ‘t fietsken aan de hand. Opstappen en weer verder!
Na die eerste klim reden we meteen verkeerd, niet goed opgelet. We gingen rechts waar we links hadden moeten gaan, eigenlijk reden we een beetje blind achter wat onbekenden aan, maar die reden blijkbaar een andere route. Ik had de route in m’n Mio gezet, dus die begon na een poosje piepend te protesteren dat we niet goed reden. De aanwijzingen terug naar de route gevolgd en jawel: we werden teruggestuurd naar het begin van die eerste klim. Nog een keer en dit keer zonder vallen. Daarna de route wel goed vervolgd en een stevige klim naar boven. We moesten allemaal afstappen om boven te geraken, de een wat eerder dan de ander. Toen we daar boven waren hadden we wel een eetpauze verdiend. M’n chocoreepje van Born smaakte prima. M’n drinken was wat minder: ik had een proefzakje van één of ander isotoon drankje in een flesje water gegooid en het zal vast werken, maar ik vond het naar ORS smaken, veel te zout. Ik merkte wel meteen dat maar één bidon water mee kunnen nemen te weinig is. Het flesje water in de zakjes op m’n rug ging prima mee, maar ideaal is anders.
Ik had vooraf het hoogteprofiel bekeken en wist dat we de hoogste klimmen gehad hadden, dat gaf moed. Wil natuurlijk niet zeggen dat de rest maar berg af was. Er was uitdaging en afwisseling genoeg: single trails langs slootjes, zandweggetjes tussen weilanden en enorme blubberzooi in het bos. Volgens Duco was het nog te slecht om met de tractor in te rijden en daar moest ik hem wel gelijk in geven. Het was niet te fietsen en dan moet je dus door die blubberzooi gaan lopen, grrmmmblll… Ook daarna hadden we weer een verdiende pauze, even uitpuffen. Dan verder tussen weitjes en andere paadjes. Ondertussen wisten we dat Wendy en haar mannen voor ons fietsten en ze belde ons op: draai om nu het nog kan want van de 11 fietsen in onze groep hebben er 9(!!!) een lekke band door het meidoornsnoeisel. Toen waren we net Darlien haar voorband aan het verwisselen omdat zij al prijs had, dus zijn we maar omgekeerd. De Mio ingesteld om terug naar het Château te fietsen en ook dat was een mooi ritje. Kortste weg en voorkeur voor onverhard, dus nog prachtige klimmetjes en zalige afdalingen gehad. Dat afdalen vond ik best spannend met stukken: door de grote stenen op de paadjes schud je zo erg dat je zelfs niet meer scherp kan zien. Best link als je met een rotvaart naar beneden komt… M’n handen deden ook zeer van het remmen op de stukken die ik eng vond.

Al met al hadden we 34 kilometer gereden en 903 hoogtemeters gehad en was ik eigenlijk wel trots op mezelf én de anderen. Hebben we toch maar mooi gedaan.
En waar ik me dan nog het meest over verbaas: ik vond het echt zó gaaf!!! Dit wil ik nog veel meer 😀 Zowiezo vond ik een bewegwijzerde route wel fijner fietsen dan een toertocht, veel minder drukte om je heen en dat beviel me wel.
Dan naar een cafééken gereden, lekker wat gedronken, gedouchet bij camping Spa d’Or (staan we over 2 weken ook een nachtje met de MTB-clinic die ik met Patricia en Femke ga doen én natuurlijk overnachtingsplaats in september met Duchenne Heroes!) en dan onderweg in een chauffeurscafé (Patrick wees de weg, haha) een zalige biefstuk met peperroomsaus op. Sjonge, smaakte dat even! En die frietjes, oh, mjam-mjam!

Nu aftellen naar de MTB-clinic op 12 april, want ik kan nog wel wat tips en trucs gebruiken.

Share