Duchenne Heroes, dag 3

Duchenne Heroes, dag 3

Ook vandaag weer gespannen: het is de dag van de Koninginnerit. Een pittige dus. Ik hou me maar voor dat, als ik morgen ook overleef, ik het wel red. Tot en met dag 4 zijn de zwaarste etappes. Als ik me ‘s morgens wil opfrissen in het eenvoudige toiletgebouwtje ga ik zowat over mijn nek van de stank. Goeiendag, wat een beerput. Ik word al onpasselijk als ik buiten sta, laat staan dat ik me binnen waag. Dan maar naar het toiletgebouw verderop, waar we ons gister gedoucht hebben. Daar staan we in het pikkedonker, de verlichting gaat niet aan. Gelukkig heb ik 2 kleine zaklichtjes in mijn toiletzak en vinden we onze weg bij minimaal licht. Waardeloos, dat ze het licht niet aan willen doen en ze verwachten dat iedereen maar in dat stinkhol zichzelf gaat wassen…
Na een ontbijtje en het inpakken van ons lunchpakketje kunnen we vertrekken. We zijn vergezeld van mannen vandaag: Patricia moet haar schouder rust geven en kan niet mee, zij neemt de camper voor haar rekening vandaag. Jan rijdt in haar plek mee en Hans, wiens maat met een blessure uitviel, gaat ook met ons mee.
Het is met recht een pittige dag. Mooie tracks, maar ook veel stukken met stenen of modder. Na checkpoint 1 moet Jan zijn fiets afstaan aan Darlien omdat de fiets waar ze op reed een scheur in het frame oploopt. Spijtig!
Tussen CP1 en CP2 halen we even wat tijd in door over de weg te gaan. Anders halen we het 2e checkpoint niet op tijd.  Iets meer kilometers, maar wel sneller.
Hans fietst stukken beter dan ons en we zeggen hem dat we het niet erg vinden als hij na CP2 met anderen de dag mee uitrijdt. Maar daar wil hij niet van inkomen: ‘Samen uit – samen thuis’, zegt hij. Chic! Na checkpoint 2 valt Femke uit met een blessure aan haar been. Het wil niet meer en samen met Patricia en Jan vertrekt ze naar de camping, naar een massage om het eruit te krijgen.
Met Wendy, Darlien, Lonny én Hans rijden we deze zware-zware dag uit. Op het punt dat het nog zo’n 20 kilometer naar eindpunt Sart lez Spa is, zit ik er echt helemaal doorheen. Hoe rij ik in godsnaam deze dag uit? Steeds maar klimmen off road breekt op. Gelukkig hebben we elkaar om ons er door te slepen. Ik denk dat Hans wel even diep gezucht heeft toen we ‘Op een onbewoond eiland’ inzetten om toch maar in beweging te blijven LOL. Vlak voor het eind ben ik op, moe, kapot en zitten mijn tranen los. Het is fietsen is zwaar, de reden waarom we fietsen is afschuwelijk en voilá, daar zijn de tranen. Ik ga even achteraan fietsen om ze te laten stromen. En dan een diepe zucht en aanzetten voor de laatste 5 kilometer. Daar staan onze maatjes Jan, Patries en Fem ons op te wachten bij de klanken van ‘Eat-sleap-rave-repeat”. YES, we hebben hem uitgereden vandaag!!!
De soep smaakt heerlijk en snel een massage boeken voor we in onze stoelen ploffen en Hans op een biertje trakteren.
Dan is het douchen, eten, massage (“Oh, wat fijn dat ik nu vrouwenbenen zonder haar mag masseren”, zei ze. Heb voor mijn zere knieën tape gehad), briefing en te bed. Morgen weer een zware, 84km. Als ik die red, red ik heel de week. Gelukkig staan als extra motivatie onze mannen,kindjes, ouders en fans op CP2 bij het drielandenpunt in Vaals.IMG_4949 IMG_4951 IMG_4953 IMG_4954 IMG_4957 IMG_4959 IMG_4964 IMG_4965 IMG_4967 IMG_4971 IMG_4974 IMG_4976

Share

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *