Monthly Archives: November 2010

Goede geheimen, slechte geheimen

Goede geheimen, slechte geheimen

Half november begon de eerste spanning bij onze zoon Jim van 7. Hij was snel van slag, chagrijnig, huilerig, kortom hij zat niet lekker in zijn vel. We hadden dat niet alleen thuis opgemerkt, ook zijn juf liet ons weten dat het niet zo lekker ging,

slechte concentratie, wiebelig op zijn stoel, het ging niet zoals normaal. Ik had overleg met haar en toen we samen aan het brainstormen waren, ging er opeens een lichtje op: het Sinterklaasjournaal was gestart en Jim had elke avond trouw gekeken…

Ik vroeg hem na het gesprekje met de juf hoe het die week op school ging. ‘Niet zo goed, mama’, zei hij. Toen ik verder vroeg, was de reden meteen duidelijk: ‘Nou, bij het Sinterklaasjournaal hebben ze verteld dat alle pepernoten overboord zijn gegaan en nu kan ik alleen maar denken aan hoe we dát nou eens op moeten lossen. En dan kan ik niet tegelijk naar de juf luisteren of werken, dat gaat niet zo goed.’ Nou dat was wel duidelijk, dikke Sint-stress…

Even overlegd met Stefan, die nog niet thuis was, maar die was het meteen met me eens: dit is alle spanning en stress die hij nu heeft niet waard. Tijd om het ‘grote geheim’ te verklappen. Samen met Jim ben ik op de bank in de praktijkruimte gekropen. Deur op slot, zodat niemand ons kon storen en toen heb ik verteld hoe het nou toch écht zit met de Sint. Wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb, ik zág gewoon een last van hem af vallen doen bleek dat hij zich geen zorgen meer hoefde te maken, arm manneke, wat een stress had hij…
Ik heb hem uitgelegd, zoals we al eens eerder bespraken, dat je vervelende geheimen altijd moet vertellen. En dat ik gezien had dat dit geheim niet leuk meer voor hem was en ik het daarom verteld had. Hij pakte dat goed op, want hij legde meteen de link naar zijn kleine broer Tijn, die ‘het geheim’ nog wel leuk vind (en het merendeel van zijn klasgenoten, natuurlijk). ‘Toen ik het nog een leuk geheim vond, zou ik het ook niet leuk gevonden hebben als Emma het verklapt had, dus ik ga niets zeggen, hoor.’

Daarna kwamen natuurlijk de vragen: Wie zorgt er voor de cadeaus?’ ‘Dat doen papa en mama, kijk daar liggen nog stukjes inpakpapier van de schoencadeautjes, die heb ik net ingepakt.’ ‘Dan kiezen jullie altijd goeie cadeaus, want ik krijg altijd leuke dingen. En je mag niet verklappen wat ik dat jaar krijg, dat moet een verrassing zijn.’
En toen volgde ‘En de Pieten dan? Zijn die wel echt?’Toen ik vertelde dat ze geschminkt waren, kon hij het bijna niet geloven. Hij was te overtuigen door het feit dat alle Pieten handschoenen dragen omdat handen niet te schminken zijn. Ik vertelde dat ik de Pieten van Kiekeboe altijd schminkte en dat je dan met wattenstokjes de neus en oren vol schmink moet smeren. Dat vond hij reuzegrappig. ‘Dat kriebelt volgens mij écht heel erg!’
Zo kwamen er nog heel wat meer vragen, van wie de cadeaus op de pakjesavond bij oma Pleuni altijd kocht tot waar je zo’n Pietenpak en schmink moet kopen. Grappig welke vragen er dan in dat hoofdje naar boven komen, zitten er altijd wel een paar bij die je niet verwacht had.

Toen hij al zijn vragen (voor dat moment dan) gesteld had, was het even stil… ‘Maar eigenlijk líegt de hele wereld dan, mama!’ *Slik*, tja, zat ik wel even met mijn mond vol tanden, waar sta je dan met ‘je moet altijd eerlijk zijn’? Maar gelukkig besloot hij dat dat voor een leuk geheim best wel mag. *Pfieuw*.

Sindsdien zit hij ‘n stuk beter in zijn vel. Soms moet ik nog wel even naar hem knipogen, als hij helemaal in het verhaal opgaat. En dan zie ik hem denken ‘O ja!’ en gaan de lichtjes in zijn ogen weer blinken. Net als toen de hele klas hoteldebotel was over een veer die over het schoolplein waaide. Jim zijn nuchtere commentaar thuis was ‘Pfff, wat een gedoe om een veer uit de knutselspullen’.

Grappig dat de geschiedenis zich trouwens weer herhaalt: opa Mart, mijn vader, vertelt altijd dat hij toentertijd ook zo opgelucht was toen hij hoorde dat het allemaal niet echt was. Zal wel in de familie zitten…

Share