Monthly Archives: March 2010

Sportief gedrag

Sportief gedrag

Jarenlang, zeg maar gerust mijn hele leven, heb ik een aversie tegen sport. Ik denk dat het misgegaan is bij mijn zwemlessen, die eindeloos duurden eer ik een diploma had. Sindsdien wist ik dat sporten niet iets was waar ik warm voor liep.

Eigenlijk zat het zo: ik had gewoon bedacht dat ik sporten niet leuk vond en ook niet leuk ging vinden, zo simpel was dat.

Niet dat ik het niet geprobeerd heb… Ik heb gebadmintond, waar ik gegarandeerd laatste bij de clubtoernooien was. Dat was niet echt motiverend, zeg maar. Ik heb tennisles gehad, hilarisch, er wordt nu nog om gelachen. De ballen die ik daar sloeg vliegen nu nog in een baan om de aarde. Daar had ik ook geen gevoel voor dus. Ik heb een blauwe maandag gefitnessed bij Ivo, maar ik werd van al dat geroep en gebrul, om maar beter een meer te kunnen, een beetje bang. Elke dag een rondje wandelen leek me ook wel een strak plan. Maar niet haalbaar, kindertjes wilden mee (dat schiet niet zo op), het was te warm, te koud, te nat, altijd wel een excuus om maar niet te hoeven.

De enige sport die ik leuk vind om te doens is kunstschaatsen. Maar zeg nou zelf, hoe vaak kon dat de laatste 15 jaar in Nederland? Deze en afgelopen winter heb ik mijn hart opgehaald, maar na 2 keer bekkeninstabiliteit durf ik niet zoveel meer als vroeger. Toch een beetje bangig geworden.

Ondertussen doe ik al jaren aan yoga, maar als ik iedereen moet geloven, mag ik dat niet onder sporten rekenen. Misschien moeten ze zelf eens een lesje meedoen, kijken hoe hun balans en lenigheid is. Maar ach, ik ben de moeilijkste niet, als ik het niet als sport mag meetellen, dan niet. Dan is het gewoon een hele fijne hobby.

Ondertussen zag ik wel dat na 3 zwangerschappen mijn buik ‘blubberig’ bleef en zeker niet strak was (als hij dat al ooit geweest was…). Elke keer een jaartje ouder worden helpt er ook niet aan, daar krijg je ook geen sixpack van, net zo min als van mijn ‘colaverslaving’…

Eigenlijk zou ik dat wel anders willen zien, maar niet door ploeteren en zweten, not my cup of tea. Ik had van een vriendin van me gehoord dat Pilates een redelijk ploeter- en zweetloze sport was, verwant aan niet-sport yoga, mét effect op je spieren.

Enthousiast als ze was stak ze mij ook aan, maar er bleven smoesjes boven ploppen. ‘Stefan is ‘s avonds vaak gaan werken of vergaderen’, ‘Dan moeten we een dag meer oppas voor ’s avonds’, ‘Het is vast op onmogelijke tijden’.

Intussen bleef het in mijn achterhoofd spelen. Vanzelf zou het vast niet gaan, een strakker lijf. Ik gooide hier en daar eens een balletje op en Stefan zei rekening te willen houden met een vaste sportavond voor mij. Emma wilde best wel eens oppassen als de jongens toch al in bed lagen en tijdens Jim’s zwemlessen zag ik op de sportschool dat het ook ‘s avonds om half 9 kon. Eén voor één vielen mijn smoesjes af…

Deze week heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt en schoorvoetend, tijdens Jim’s zwemles, informatie gevraagd en uitleg gekregen. Ik werd niet uitgelachen omdat ik niets van een sportschool wist, maar geprezen omdat ik er nu dan toch aan ging beginnen. Geen enkele van mijn onnozele vragen vond ze raar, alles werd uitgelegd. Een matje heb ik al van de yoga en yogakleding was prima om te Pilatessen. De eerste maand mag ik voor niets proberen en daarna krijg ik bergen korting via de ziektekostenverzekering.

Conclusie is dat er niets meer in de weg staat en zoals het er nu uitziet ben ik komende dinsdag voor het eerst in de sportschool te vinden. Met als stok achter de deur dat jullie dat nu allemaal weten en ik niet meer ‘zomaar’, zonder gegronde redenen, me er uit kan smoezen en jullie me natuurlijk ook allemaal mogen bejubelen als ik het vol hou en er resultaat te zien is.

Share