Monthly Archives: November 2009

Brief aan mijn pesters

Brief aan mijn pesters

Brief aan mijn pesters.
Met deze brief laat ik jullie los en hebben jullie niet langer invloed op mijn leven, op wat voor manier dan ook.

Ik denk dat jullie je nooit beseft hebben wat jullie in- en ingemene gedrag met me gedaan heeft. Wat voor jullie onschuldig en grappig was heeft voor mij nog steeds zijn gevolgen. Nog steeds vind ik het moeilijk om mensen te vertrouwen. Nog steeds zoek ik achter elk compliment en vriendelijk woord in mijn richting een dubbele bodem en wil ik weten wat er achter zo’n lieve opmerking zit. Ik ben niet instaat om een compliment te ontvangen en te voelen. Nog steeds klap ik dicht als iemand een grapje (wat dan ook echt grappig is, dat vind ik zelf ook) ten koste van mij maakt en kan ik niet meelachen. Nog steeds ben ik bang dat ik alleen op een afspraak sta omdat het wel grappig is mij te laten staan.

Ik was een jaar of 9, 10, zat op de lagere school en snapte er niets van: onder schooltijd werd ik gepest en buiten gesloten. En na schooltijd stonden die zelfde pestende meisjes klaar om met me af te spreken en hadden we een hele middag oprecht plezier. Ik dacht dan dat alles weer in orde was, en soms was dat ook zo voor een paar dagen, maar meestal werd ik de volgende dag weer net zo hard gepest, echt, ik begréép het niet, en nog steeds niet, waarom was dat? Een van de verdrietige dieptepunten was dat op een koude winterdag mijn wanten begraven waren in de sneeuw op een ondergesneeuwd voetbalveld. ‘Als je koude handen hebt moet je maar gaan zoeken, whahaha!’. Ik vond het zo intens gemeen en was totaal uit het veld geslagen. Ik ben nog altijd mijn broertje Duco dankbaar dat hij jullie één voor één afroste, tot mijn wanten weer terecht waren. En tegelijkertijd voelde ik me zo machteloos, ik moest mijn jongere broertje moest me helpen, ik kon het niet alleen… En de keren dat ik onderwater gehouden werd op het zwembad, ‘soppen’, tot dat ik happend naar adem en het zwart voor mijn ogen weer boven kwam. Echt, ik begrijp het nog niet… Wát, zeg me, wát is daar leuk of grappig aan?

Wie ik ook nog aan wil spreken zijn de leerkrachten van mijn basisschool. Ik ben zó boos dat jullie me wegstuurden als ik in de pauze aanbelde omdat het weer mis was. ‘Ga nog maar even terug, onze koffie is nog niet op’ of ‘Ben je daar nou al weer? ’t Is wel genoeg geweest, je mag vandaag niet meer aanbellen in de pauze.’. Hoe háál je het in je hoofd?! Jullie waren de volwassenen en hebben mij niet beschermd, ik voelde me op geen enkele manier veilig op school. Het was een piepklein dorpsschooltje, ik zat in een klasje van 3 leerlingen, als het op één school gezien zou moeten worden was het op zo’n klein schooltje. Ik was loslopend wild en jullie lieten dat gewoon gebeuren. Ik weet dat ik niet de enige was die gepest werd en dat er zelfs een meisje vertrok naar een andere school terwijl wij op schoolkamp gingen, omdat het niet te doen was voor haar. Hoe kan je daar nou je ogen voor sluiten, juist júllie hadden het moeten zien, jullie waren onder schooltijd verantwoordelijk voor ons. Die ene keer dat ik, als verlegen en rustig meisje, na een pestpartij in het kleedlokaal van de gymzaal, van me af beet en woest werd, het werd letterlijk rood voor mijn ogen, kreeg ik stevig op mijn kop en een berg straf. Nooit heb ik weer op die manier van me afgebeten… ik liet het allemaal gebeuren en heb mijn tijd op de basisschool uitgezeten. Mijn moeder is ook eens gaan praten op school, maar jullie hebben je er nooit iets van aangetrokken, jullie hebben me gewoon laten stikken. Alleen thuis was ik veilig en beschermd.

Ik ben me er ook van bewust dat ik gepest heb. Nooit met de intentie om iemand pijn te doen, maar om mezelf buiten schot te houden. Aan degenen die ik gepest heb wil ik mijn oprechte excuses aanbieden, ik weet hoeveel pijn het deed en doet en ik hoop dat jullie snappen dat het geen keuze was om jullie te pesten, maar een beschermingsmechanisme. Ik zou willen dat de omstandigheden zo geweest waren dat het nooit gebeurd was. Echt, sorry…

Ik heb me altijd, letterlijk en figuurlijk want gelukkig had ik mijn lengte mee, groot gehouden, gedaan als of het mij niet raakte en ik trok mijn eigen eigenwijze plan. Maar dat was alleen de buitenkant, van binnen was ik heel klein, onzeker en bang. Ik vond het moeilijk vrienden te maken omdat ik altijd bang was dat ze achter mijn rug om een loopje met me namen. Ik weet intussen dat dat niet zo is en dat echte vriendschappen eerlijk en open zijn.

Komend weekend, op het procesweekend van mijn coachtraining, maak ik een einde aan de macht die jullie zo lang over me hadden. Het is klaar, het heeft lang genoeg geduurd. Nu ik dit zo openlijk uitgesproken heb is het niet meer van mij, ik hoef dit niet meer. Ik neem mijn eigen kracht en voor al mijn gevoel terug. Vanaf nu wil ik de oprecht vriendelijke woorden en complimenten voelen tot in mijn binnenste. Vanaf nu voel ik dat anderen mij net zo waardevol vinden als dat ik mezelf en mijn naaste omgeving dat vinden.
Vanaf nu ben ik eindelijk klaar met jullie allemaal.

Share