Monthly Archives: October 2009

Pleuntje

Pleuntje
Pleuntje

Eén van de 4 Pleuntjes in de vrouwelijke lijn (mijn moeder, ikzelf en Emma heten ook Pleuntje in onze (doop)naam) is er niet meer…
Mijn oma Axel is gestorven, ze wilde niet meer, ze wilde naar opa en heeft haar leven losgelaten. Het is een rare gewaarwording om me niet intens verdrietig hierbij te voelen. Ik voel eerder opluchting voor haar omdat het nu niet meer hoeft en ze is waar ze wilde zijn. Opa is op afgelopen Nieuwjaarsdag gestorven en ze miste hem zo…

Wat het wel met zich meebrengt is heel veel herinneringen aan vroeger. Wat een te gekke opa en oma Axel hadden wij. Logeerpartijtjes in Axel, gebeurde niet zo heel vaak, maar wat een feest: liters Saroma-toetjes heb ik gemixt in oma’s mixer. De kom draaide vanzelf rond, wat een belevenis. ‘Mag ik nog Saroma maken, oma?’ ‘Jaowôôr!’ en hup, daar ging ik nog voor een rondje.
Als ik er samen met mijn neef John logeerde mochten we samen opa Koestraat, mijn overgrootopa, tegemoet en liepen we kwebbelend een stukje met hem op: ‘Opa, we gaan barbecuën’, ‘Baarbekjoejen, daor enk nog nooit van g’oren, wa-s da noe weer?’ En als we bleven slapen op oma’s verjaardag mochten we hen ‘s morgens wakker maken met de pannen en deksels, wat een belevenis, haha! En opa die zijn trucs met het haarnet van oma liet zien, hij blies het zowat tegen het plafond, haha!
En de verjaardagen waren legendarisch, oma kon heerlijke taarten en hapjes maken. Wereldberoemd was haar ‘bruuntje’ of te wel een mokkataart. Zo lekker als zij die maakte, da’s niet te evenaren. En verder stond er dan natuurlijk bowl op het menu en asperge-met-ham-rolletjes, augurkjes-met-snijworst-rolletjes, lekker! Wij, de kleinkinderen, zaten dan de hele middag en avond op zolder, spelen met een ouwe tafel die ook als rolstoel bruikbaar was en toeters van de breiwol. Of we gingen naar het speeltuintje in de buurt, voor ons kinders van de boerderij, ook fantastisch om zomaar een speeltuin in de buurt te hebben.
Als we op zaterdag naar opa en oma gingen, gingen mijn moeder en oma naar de markt. Opa werd met ons opgezadeld en wij gingen dan met hem altijd lekker wandelen naar het ‘tunneltjesbos’.
En ik moet ook denken aan toen ik mijn zwemdiploma (eindelijk) haalde: ik kreeg stelten en mijn oma riep meteen ‘Die heb ik als kind nooit gehad, mag ik eens proberen?’ en jahoor, daar ging ze!

Ach, het zijn voor jullie misschien losse flodders en een wazig stuk, maar het heeft me goed gedaan er over te schrijven.

Lieve oma en opa, dankjewel voor alle mooie herinneringen, er zijn er nog veel meer en ze maken mijn kindertijd speciaal. Ik ben er van overtuigd dat jullie weer samen zijn in de hemel, zoals het hoort. Ik ben er trots op om één van jullie kleindochters te zijn!

Share