Hello-hello, hello-hello, this is your angel speaking on the radio…

Hello-hello, hello-hello, this is your angel speaking on the radio…

Soms, als je er echt door zit en er geen gat meer in ziet is hulp dichterbij dan je dacht. Een engeltje op je schouder . Om te kunnen snappen hoe hemelse hulp werkt, leert het onderstaande verhaaltje wat ik onlangs op internet las.

Er was eens een man met een rotsvast vertrouwen in de hulp van God. Hij kon niet zwemmen, wist toch in een rivier te vallen en wachtte vol vertrouwen op ingrijpen van God in hoogst eigen persoon. Hij dreef onder een overhangende tak door en iemand op de oever van de rivier riep: ‘Grijp je aan die tak vast!’

‘Nee’, riep de gelovige man, ‘God zelf zal mij redden’. Vervolgens dreef hij verder en kwam onder een brug door. Een hulpvaardige toeschouwer hield een touw naar beneden en riep: ‘Grijp dit touw!’. ‘Nee, nee’, riep de gelovige, ‘God zal mij redden!’.

Vlak voor de rivier versnelde en vol donderend geraas in een waterval naar beneden zou storten, wist een visser in zijn bootje de man met moeite te bereiken. ‘Grijp je vast aan de boot, dan vaar ik je naar de oever,’ wist de visser hijgend uit te brengen. Opnieuw weigerde de gelovige omdat God zelf hem zou redden.

Hij verdronk en stond kletsnat voor Gods troon. En hoewel hij diep onder de indruk was, was hij ook verontwaardigd. Was zijn geloof niet groot genoeg geweest? ‘God? Waarom hebt u mij laten verdrinken?’ God schudde meewarig zijn hoofd en zuchtte. ‘Ik heb je in je nood bijgestaan! Eerst zorgde ik voor een overhangende tak, toen stuurde ik een man met een touw naar de brug en uiteindelijk lukte het nog om een visser naar toe te laten roeien. Maar wie zelf niets doet, is niet te redden!’

Dus *ding-dong*, hier ‘n bericht van your saving angel, rechtstreeks vanaf je schouder.
DOE IETS, ONDERNEEM ACTIE! Als engel is het mijn werk om op je schouder te zetten, maar als je zelf nooit stilstaat en niet gelukkig bent, is het voor engel best lastig om tot je door te dringen…

Ik ben je kindje dat ‘s morgens bij je in bed klimt om te knuffelen. Ik ben de poes die om je benen draalt, de ochtendkrant die je rustig doorbladert omdat je simpelweg 5 minuutjes eerder uit je bed kwam. Ik ben de verrast dankbare blik van iemand op je werk, voor wie je zonder vragen een beker thee maakt.

Je hoeft van mij niet meer, beter of sneller. Ik ben die ene die altijd blij met je is, hoe je ook bent. Stop met rennen-vliegen-hollen-vallen-en-weer-opstaan. Want weet je, dan zit ik niet zo lekker op je schouder. Alsjeblieft, verzin wat je er aan kunt doen, zelf, sta even stil.

Accepteer mijn hulp via sluiproutes want als je me in vol ornaat, met vleugels, jurk en aureool zou zien zou je je rot schrikken. Misschien is het niet de hulp waar je expliciet om vroeg, maar neem van mij aan dat alles wat ik voor je doe nog een heel geregel en gedoe is.

Wat voor ons engelenvolk fijn zou zijn is dat je je af en toe verbeeld dat je zelf een engel bent. Laat iemand voor bij de bakker, geef je lief, je ouders, je liefste vriendin een hartelijke knuffel. Neem het buurmeisje mee naar school als haar moeder ziek thuis is… Het zit in de kleinste, moeiteloze dingen.

Pak de tijd om iets te doen waar je je goed bijvoelt, trots op bent. Lees een boek, wees sportief bezig, wees jezelf. De tijd die je overhebt verdeel je over de mensen in je leven, met alle liefde. Wees een engel.

(geïnspireerd op de column van Feikje Breimer op SimplifyLife)

Share

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *