Monthly Archives: October 2006

Taaitaai, kadootjes en marsepein

Taaitaai, kadootjes en marsepein

… nog even en het is weer Sinterklaas! Met dit herfstweer begin ik toch wel al een beetje in de stemming te komen. Gezelligheid en genieten van de kinders, leuk! Ben benieuwd ook wanneer Emma het mysterie gaat ontrafelen. Ze zag vorige week speelgoed wat ik voor de BSO gekocht had en vroeg of het voor haar was. Nee, voor de BSO, maar waarom nam ik het niet mee naar daar dan? ‘Nou, ik wou het als Sinterklaaskadootje geven. Sinterklaas moet voor zoveel kindertjes kadootjes kopen, dat ik dacht, ik koop wat om hem te helpen. Dan kan Sinterklaas meer kadootjes aan de arme kindertjes geven die nog niet zoveel speelgoed hebben’. En met dat antwoord was ze tevreden, pfieuw!

Share

Dankbaar

Dankbaar

Soms kunnen seconden je leven veranderen en van de week was ik me daar opeens weer zo bewust van. Toen ik op Tijn’s kamer kwam lag hij lachend en wild trappelend in zijn bed, met het snoer van de babyfoon om zijn nekje. Hoe hij daar aan kon komen is mij een raadsel, maar ik schrok me wild! De babyfoon stond héél snel op een plekje aan de andere kant van zijn kamer. Hoe anders had ons leven kunnen zijn als ik net iets later binnen was gekomen en het snoer misschien wel te strak om zijn nek was gaan zitten? Brrr, moet er niet aan denken!

Daarom een kaarsje voor alle papa’s en mama’ die een kindje moeten missen en in het bijzonder voor de papa’s en mama’s die ik zelf ken. Ik denk zo vaak aan jullie. Zo’n groot verdriet is niet te verteren en gaat niet over… Kusje in de wind voor jullie kindjes!

Share

Kerkhofbezoekje

Kerkhofbezoekje

Emma en ik gingen langs het kerkhof, naar het graf van mijn opa en tante Corrie (ben bezig met de familiestamboom, samen met mijn vader en ik had nog wat geboorte- en sterfdatums ‘nodig’)  Dus ik zeg dat Emma een emmer moet pakken met een harkje en een borstel, zodat we het graf netjes kunnen maken. Emma vraagt: ‘Zullen we ook een schepje meenemen?’. Ik zeg dat dat niet nodig is en vraag waarom ze dat wil. ‘Nou dan kunnen we ze opgraven!’. ‘Wát?!’ was mijn reactie , ‘hoe kom je daar nou bij?!’ ‘Nou, dan kan ik ze ook eens zien, ik weet toch niet hoe ze eruit zien?’. Ik heb toen maar uitgelegd dat opgraven heel erg verboden is en dat we nog foto’s hebben die we samen kunnen bekijken. Bovendien zijn er nu alleen nog maar botjes en daar kan je niet aan zien hoe iemand er precies uitzag. ‘Waar is dan de rest van het lijf?’ is de volgende vraag. Ik heb verteld dat dat oplost. ‘Worden dat dan plantjes ofzo?’ Tja, dat wist ik ook niet. Dus toen we op opa Verbrugge’s graf de onkruidjes uittrokken vroeg Emma ‘Trek ik nou aan een opa?’. ‘Euh, nee, Emma, dat denk ik niet…’. Samen nog wat bloemetjes en veertjes op het graf van tante Corrie en opa Verbrugge gelegd en nog wat veertjes op het graf van opa Mart zijn opa en dan weer naar huis. Een middag vol vragen dus…

Share

Vrienden

Vrienden

Nog eentje voor mijn virtuele WC-muur:

Behandel je vrienden alsof het je dierbaarste foto’s zijn
en plaats ze in hun beste licht.
Jennie Jerome Churchill (1854-1921)

Speciaal voor al mijn vriendjes en vriendinnetjes, live en mailend, omdat ik het door kleine grote druktes niet zo veel tijd heb voor hen als ik zou willen… Maar dat komt wel weer, wees maar niet bevreesd ;o)

Share